PENCEREMDEKİ AĞAÇ

Penceremdeki ağaç, pencere ağacım,

Alçaltılır pencere kanadım gece geldiği zaman;

Fakat sakın perde çekilmesin

Aramızda seninle benim.

Bulanık düşlü kafa yerden dışarı kalkan,

Ve en fazla yayılan şey bulutun ardından,

Bütün hafif dillerin yüksek sesle konuşan senin

Olamazdı çok fazla derin.

Fakat ağaç, benin senin tutulup fırlatıldığını gördüm,

Ve sen beni uyuduğum zaman gördüysen,

Benim tutulduğum ve fırlatıldığım zamanı gördün

Ve kayboluşun eşiğine geldiğim.

Kafalarımızı koyan kader o gün, bir araya,

Kendi hayal gücüne sahipti,

Senin başın o kadar çok meşguldü ki dışardaki,

Benimkisi içerdeki, havayla.

ROBERT FROST

GECEYLE TANIŞMIŞ OLMAK

Tanışmış olan biriyim ben geceyle yakından.

Yağmurda yürüdüm- ve döndüm yağmurdan.

Daha uzağa yürüdüm en uzak şehir ışığından.

Aşağıya baktım şehrin en mahzun dar sokağından.

Geçtim gece bekçisini devriyesinde

Ve gözlerimi aşağıya indirdim, gönülsüzdüm izah etmeye.

Dikildim sessizce ayakta ve durdurdum ayak sesini.

Çok uzakta kesik kesik bir ağlama sesi

Gelirken bir başka caddeden üstüne evlerin,

Fakat beni geri çağırmak ya da hoşça kal demek için değil;

Ve hâla daha uzakta bir dorukta bu dünyaya ait olmayan,

Işıl ışıl bir saat gökyüzünde parlayan

Açıkça gösterdi ne yanlış ne de doğruydu zaman.

Tanışmış olan biriyim ben geceyle yakından.

ROBERT FROST