Penceremdeki ağaç, pencere ağacım,
Alçaltılır pencere kanadım gece geldiği zaman;
Fakat sakın perde çekilmesin
Aramızda seninle benim.
Bulanık düşlü kafa yerden dışarı kalkan,
Ve en fazla yayılan şey bulutun ardından,
Bütün hafif dillerin yüksek sesle konuşan senin
Olamazdı çok fazla derin.
Fakat ağaç, benin senin tutulup fırlatıldığını gördüm,
Ve sen beni uyuduğum zaman gördüysen,
Benim tutulduğum ve fırlatıldığım zamanı gördün
Ve kayboluşun eşiğine geldiğim.
Kafalarımızı koyan kader o gün, bir araya,
Kendi hayal gücüne sahipti,
Senin başın o kadar çok meşguldü ki dışardaki,
Benimkisi içerdeki, havayla.
ROBERT FROST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder