ÖYLE BİR ÇIK Kİ KARŞIMA

Öyle bir çık ki karşıma ''Her baktığımda ilk defa görüyormuşum gibi, az kalsın ölüyormuşum gibi'' Hissedeyim seni...!

EDİP CANSEVER

ÖLÜ BİR DENİZ YILDIZI

Ey sonbahar! ey düşsel yolculuk! seni

Dolaştım yaz sıcaklarında, bekledim

Duydum ki benim değildi artık, doğanın

Kalbiydi uçurumlar toplamı kalbim.

De bana, anlat bana, öyleyse neden hatırlıyorum onu

O fırtına kuşunu gölgesini yere düşüren

Gittiydi geldiği yere, uzaklığına

Döner mi bir daha dönmez mi bilmem

Yüklenip yittiydi gözden onca çırpınışları

Ne sevinç bıraktıydı içimde, ne keder, ne acı

Bir sen kalmıştın sen, ey sonbahar ilimi, dörtnala gelen

Bir atın kalkışı gibi kalkıp da gözlerimden.

Parlar ki şimdi arasıra geceleri

Diplerde, derinlerde, yalnızlığımda

Ölü bir deniz yıldızıdır mutluluk

O nedensiz mutluluk, olsa da olur olmasa da.

EDİP CANSEVER

BELİRSİZLİKLER 5

Atlar atlar atlar 

Geçtiler penceremin önünden 

Buğulu cam, buğulu cam, buğulu cam 

Geçtin penceremin önünden. 

Attan, buğulu camdan, düşten.. 

EDİP CANSEVER

BELİRSİZLİKLER 4

O bir ilk yaz şikayetçisidir 

Kat kat altındadır bir leylak esintisinin 

Güneşsiz kuşsuz bir kayın ormanını buluncaya kadar. 

Yitirmiş görünüşünü bu yüzden 

Sevgi kadar bölünmüş 

Ve parçalanmış (evet?) 

Hiçbir duygu yoktur diyor. 

EDİP CANSEVER 

BELİRSİZLİKLER 3

Şöyle böyle bir günün kurcalanmasından 

Bir tırnak izidir nehir -yüzümde akan- 

Bulutlar bulutlar bulutlar -dudak izleri, beyaz- 

Ötede bir köprü (üstünden geçeceğim birazdan. 

Ocaktaki çaydanlıktan bakıyor bana 

Ekim ortalarında yağan karlardan 

Ben köprünün üstündeyim şimdi -iyi mi- 

Camların buğusundan yapılmış adam. 

Geri çeviriyor bakışlarını ansızın 

Ben köprüden geçtim gittim çoktan 

Peki 

Ne olup bittiydi var mı anlayan. 

EDİP CANSEVER 

BELİRSİZLİKLER 2

Gölge dolaşır geceyle esmerliğin arasında 

-Bir an- bakışların mavi denizle gök arasında 

Bir uyumsundur sen -yazlar gezinir kış günlerinin içinde- 

Sabahları bir şeyler noksandır, akşamları 

Noksanlardan oluşan bir üzünçlük sende. 

Ortalarda bir yerdesin -öylesin- 

Bir kavşaksın nedense - birşeyle her şey arasında- 

Günün her saatinde -duyuyor musun- 

İmgeler birbirinden korkuyor. 

EDİP CANSEVER

BELİRSİZLİKLER 1

Bahçeme gelip bahçemi büyütüyor 

Uzanıyor gölgesine ağaçlarımın 

Görüyorum onu geceyle gündüzün ötesinde 

Kuşkum yok Pan değil bu. 

Bateri çalıyor havuzun dibindeki kadın 

Belirsiz bir güne yaslanmış 

Mağaralarından geçiyor balık sürüleri 

Yetmiyor mu ki 

Düşlerine ödünç veriyor kendini üstelik. 

Bir tabak buzlu çileği şiire yerleştiriyorum bense 

Gizli kalmasın diye belirsizlik. 

EDİP CANSEVER 

SEVDA BİR ATEŞ BULDU SENDE

Sevda bir ateş buldu sende, eğilip öptü seni

Artık kimse denizi bilmiyor.

Dirseklerini masaya koyuşundan belli

Gelip geçen bir günü bitirmek istemediğini

Sevda bir umut buldu sende.

Ey bir yolcu listesinde bir ölüyü arayan

Artık kimse gözlerini bilmiyor.

Şunu imzala

Bir mektup, bir telgraf alındısı değil

Unutulmuş bir sevdadır kapısını çalan

Ve sevimsiz bir terlik gibi duran odan

Kimse artık bir şey giymek istemiyor.

Sonra bir pencereden kendine

Ayışığı gibi vuran sen

Ne sana ne başkasına benziyor.

Ve işte bir dip balığı su boşluğunda

Çırparaktan yüzgeçlerini

Hiç kimseye uymayan bir mevsim öneriyor

Edip Cansever

YERÇEKİMLİ KARANFİL

Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde

Oysaki seninle güzel olmak var

Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi

Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda

Midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor.

Sen o karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte

Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel

O başkası yok mu bir yanındakine veriyor

Derken karanfil elden ele.

Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle

Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil

Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk

Birleşiyoruz sessizce.

EDİP CANSEVER

GÖK ANLAM

ben büyürüm ne zaman her yerde hep deniz olana

yarısı kesik inceden bir parmakla

ondan ki yaslısıyım durup durup sevmenin

ondan ki çoraklarda büyüdüm bir dilim tatlı kavunla.

seni bir çare yaptım sana özendim

bazı şiirler yırttım yenilerini edindim.

geçtimse bir durumdan bir başka duruma hızla

kanla ölümle değil bir çeşit sokulganlıkla

artık ki güçlüsüyüm bir kişiden fazla olmanın

bir anıdır susmamsa bakınca kesik parmağıma.

açınca gözlerimi ipe çekilmiş güneşler varsın

mavi bir çocuksun aşkımız mavi bir ambarın ortasından bakarsın.

EDİP CANSEVER

İÇİNDEN DOĞRU SEVDİM SENİ

İçinden doğru sevdim seni

Bakışlarından doğru sevdim de

Ağzındaki ıslaklığın buğusundan

Sesini yapan sözcüklerden sevdim bir de

Beni sevdiğin gibi sevdim seni

Kar bırakılmış karanlığından.

Yerleştir bu sevdayı her yerine

Yüzünde ter olan su damlacıklarının

Kaynağına yerleştir

Her zaman saklamadığın, acısızlığın son durağına

Gül taşıyan çocuğuna yerleştir

Ve omuzlarına daracık omuzlarına

Üşümüş gibisin de sanki azıcık öne taşırdığın

Tam oraya işte, uçsuz bucaksız bir düzlükten

Bir papatya tarlasıyla ayrılmış göğüslerine yerleştir

Ve esmerliğine bir de, eski bir yangının izlerinin renginde

Saçlarının yana düşüşüne, onları bölen ikiliğe

Alnından başlayan ve ayak bileklerinde duran

Yani senin olmayan, seni bir boşluk gibi saran hüzne

Yerleştir onu bir kentin parça parça aklında tuttuğun

Kar taneleri gibi uçuşan

Ve her gün biraz daha hafifleyen semtlerine

Yerleştir bu sevdayı her yerine.

Ekledim ben tattığım her şeyi denizlere

Bildiğim ne varsa onlar da hep denizlerden

Sen de bir deniz gibi yerleştir onu istersen

Sevdayı

Ve köpüklendir

Ve yaşlandır ki işte kederi anlamasın

Ama dur, her deniz yaşlıdır zaten

Öğrenmez ama öğretir mutluluğu

Bizim sevdamız da öyledir, iyi şiirler gibi

Biraz da herkes içindir.

Ve gelinciğin ikinci tadına benzemeli

Var eden kendini birincisinden

Yani bir sevdayı sevgiye dönüştüren.

Ben şimdi bir yabancı gibi gülümseyen

Tanımadığın bir ülke gibi

İçinde yaşamadığın bir zaman gibi

Tam kendisi gibi mutluluğun

Beni bekliyorsun

Ve onu bekliyorsun beni beklerken.

EDİP CANSEVER

ADSIZ BİR ÇİÇEK

Rengini dünyaya ilk defa sunan

Adsız bir çiçek gibi parlıyorsa gözlerim

Sevgilim

Bana 'sen bir şairsin' dediğin zaman.

Yalnız sana yazıyorum bu şiiri

İstersen bir şiir gibi okuma

Çünkü her yıl yeniden yazacağım onu

Soğuklar başlayınca havalanıp

Millerce yol katettikten sonra

Güneyi tadan bir kuşun sevinciyle.

Ve yazmış olacağım bir de

Her dönemde her çağda

Sevdanın kendine özgü diliyle.

EDİP CANSEVER

GELİNCİKLER

gelincikler tek tek göründü mü çayırlarda

işi iş kasabanın

su yüzlü çocuğun işi iş

bir de poyraza döndü mü hava

başlar masmavi damarlar fışkırmaya yanaklarından

faytonların turuncu tekerlekleri

yansır gaz tenekeleriyle çevrili bahçelerde

asılı çamaşırlarından bir tutam çivit kokusu alıp gider

gelincikler tek tek göründü mü çayırlarda.

saat onikilerde

postanede mektup yazan adamlara bakar bir semt delisi

durmadan bakar

ki o mektuplar nereye giderse gitsin

öylesine uzundur ki kasaba

gelinciklerden bükülmüş bir ibrişim gibi

gidip gelen mektup zarflarıyla tarif edilebilir ancak

içerinde kar serpintisi

icçerinde bozkır

içlerinde herkesin bir güneyi olan

ve marangozlar upuzun kayıklar yaparlar bunun için

kesersiz, çivisiz, elsiz

sadece ruhlarından

o kayıkları içinde domates doğranan bir akşamüstünde yüzdürürler

canlanır suya değince hemen

bordalarındaki nakışlar

bir derya gülü alıp başını gider.

yeter ki görünsün gelincikler

önce tek tek görünsün sonra topluca

usta bir doğramacı gibi kırmızılar doğrar kasaba

gelincikler indi mi çayırlardan

su bardaklarına, berber dukkanlarına girdi mi

duvarlara sicimle tutturulmuş şişelere

girdi mi bir kere

-aynaları boğacak neredeyse

-taşlıkları basacak sel gibi

o zaman...

tam o zaman

marangozlar mis gibi rakılar içerek kayıklarında

konuştukca binlerce kayık

konuştukca binlerce köpük, binlerce kıyı olurlar

ve nedense bir vapur bizi alıp götürecekmiş gibi bakarız bir-

birimize

unuturuz sonra alıp başını gitmeyi de

yeter ki iki dudak arasına konsun gelincikler

ipince bir ıslığa yerleştirilsin

türküler süzsün tüveylerinden

kahveler eski renklerine boyanır yeniden

biralar çiğ ışıkta bile parlak

yıkanır tertemiz oluncaya kadar yaşamak.

gerçekte bir sevinç, bir mutluluk yok değildir yüreklerimizde

sevgiler umutlar yok değildir

öyleyse neden çabuk küseriz birbirimize

çabuk öfkeleniriz

durup durup böyle hüzünlenmemiz neden

anlamıyoruz da ondan mı yoksa

bir bütün olduğunu mutluluğun

umudun bir bütün olduğunu

seziyor muyuz yalnızca

baktıkca gelincik tarlalarına uzaktan

öyle bir arada güzel

yaşamanın lezzetini

kanımızı tutuşturdukça gün günden

buğusunu saldıkça

bir tütün dumanı gibi yaktıkça genzimizi.

EDİP CANSEVER

BİR PLAK GİBİ DÖNÜYOR GÖKTE

Bir plak gibi dönüyor gökte mavilik

Sesi asağıda, çok aşağıda

Üstünde bir duvarın. Duvarsa

Dondurma yiyen bir çocugun eli sanki

Taşmış akıyor

Öpüyor toprağı kanatan nar çiçeklerini.

Öpülüyorum bembeyaz çimlerinde yalnızlığımın

Sonsuzluk yarın.

EDİP CANSEVER