SARHOŞ OLUN

Hep sarhoş olmalı. Her şey bunda; tek sorun bu.

Omuzlarınızı ezen, sizi toprağa doğru çeken zaman'ın korkunç ağırlığını duymamak için durmamacasına sarhoş olmalısınız.

Ama neyle?

Şarapla,

şiirle

ya da erdemle,

nasıl isterseniz.

Ama sarhoş olun.

Ve bazı bazı, bir sarayın basamakları, bir hendeğin yeşil otları üstünde, odanızın donuk yalnızlığı içinde, sarhoşluğunuz azalmış ya da büsbütün geçmiş bir durumda uyanırsanız, sorun, yele, dalgaya, yıldıza, kuşa, saate sorun, her kaçan şeye, inleyen, yuvarlanan, şakıyan, konuşan her şeye sorun; “Saat kaç?” deyin.

Yel, dalga, yıldız, kuş, saat hemen verecektir yanıtı size: “Sarhoş olma saatidir! Zamanın inim inim inletilen köleleri olmamak için sarhoş olun durmamacasına! Şarapla, şiirle ya da erdemle, nasıl isterseniz.”

(paris sıkıntısı)

CHARLES BAUDELAIRE

İÇE KAPANIŞ

Derdim: yeter, sakin ol, dinlen biraz artık;

Akşam olsa diyordun, işte oldu akşam,

Siyah örtülere sardı şehri karanlık;

Kimine huzur iner gökten kimine gam.

Bırak, şehrin iğrenç kalabalığı gitsin,

Yesin kamçısını hazzın sefil cümbüşte;

Toplasın acı meyvesini nedametin

Sen gel, derdim, ver elini bana, gel şöyle.

Bak göğün balkonlarından, geçmiş seneler

Eski zaman esvaplarıyle eğilmişler;

Hüzün yükseliyor, güleryüzle, sulardan.

Seyret bir kemerde yorgun ölen güneşi

Ve uzun bir kefen gibi doğuyu saran

Geceyi dinle, yürüyen tatlı geceyi.

CHARLES BAUDELAİRE

HÜZÜN VE SERSERİ

Agathe, uçtuğu var mı ruhunun arasıra,

Büyülü, mavi, derin ve ışıl ışıl yanan

Bambaşka denizlere, bambaşka semalara,

Şu kahrolası şehrin simsiyah havasından?

Agathe, uçtuğu var mı ruhunun arasıra?

Hey trenler, vapurlar beni burdan götürün!

Ne var gözyaşlarından çamurlar yuğuracak?

Arasıra der mi ki Agathe'ın ruhu, üzgün,

"Nedametten, azaptan ve ıstıraptan uzak

Hey trenler, vapurlar, beni burdan götürün."

Ne kadar uzaktasın ey mis kokulu cennet,

Ey, sadece sevincin, aşkın ürperdiği yer,

Ey, her ruhun içinde bulunduğu saf şehvet,

Ey bir ömür boyunca gönül verilen şeyler!

Ne kadar uzaktasın ey mis kokulu cennet!

Ah o yeşil cenneti, çocuksu sevdaların,

O koşuşlar, şarkılar, o demetler, buseler,

İnildeyen kemanlar arkasında sırtların,

Akşam, korkuluklarda şarap dolu kaseler,

- Ah o yeşil cenneti çocuksu sevdaların!

O bilinmez zevklerin yüzdüğü masum belde

Çok daha uzakta mı yoksa Çin'den, Maçin'den?

Beyhude bir arzumu inildeyen dillerde,

Canlanan bir hayal mi billur sesler içinden,

O bilinmez zevklerin yüzdüğü masum belde.

CHARLES BAUDELAİRE

ALIP GÖTÜREN KOKU

Gözlerim kapalı, bir sonbahar akşamında;

Sıcak göğsünün kokusunu içime çeker,

Dalarım; gözlerimden mesut kıyılar geçer,

Hep aynı günün ateşi vurur sularına.

Sonra birden görünür baygın, tembel bir ada;

Garip ağaçlar, hoş meyveler verir tabiat;

Erkeklerin biçimli vücutlarında sıhhat

Ve bir safiyet kadınların bakışlarında.

O güzel iklimlere sürükler beni kokun;

Bir liman görürüm, yelkenle, direkle dolu;

Tekneler, son seferin meşakkatiyle yorgun.

Burnuma kadar gelen hava kokular taşır.

Yemyeşil demirhindilerden gelen bu koku

İçimde gemici şarkılarına karışır.

CHARLES BAUDELAİRE

UYUŞUMLAR

Bir tapınaktır Doğa,canlı sütunlarından

Belli belirsiz sesler duyulur ara sıra;

İnsanın orada geçe, tanıdık bakışlarla

Kendini gözetleyen simge ormanlarından.

Uzakta birbirine girmiş yankılar gibi

Bir birlik içerisinde,kör karanlık ve derin,

Geceler kadar geniş,aydınlık kadar engin

Sesler,kokular,renkler yanıtlar birbirini.

Kokular vardır çocuk tenleri gibi duru,

Obua kadar tatlı,çim kadar yeşil olan,

-Ve başkaları,çürük,zengin ve utku dolu.

Bedensel haz’ la ruh’un coşkusunu şakıyan,

Misk,amber,reçine ve günlük gibi kokular,

O sonsuz nesnelerin yayılışıdır onlar.

CHARLES BAUDELAİRE

ALBATROS

Tayfalar sık sık yakalar, iş olsun diye,

Koca deniz kuşlarını, albatrosları,

Keskin çukurlar üstünden kayan gemiye

Eşlik eden o kaygı bilmez dostları.

Ama bırakıldılar mı güvertelere,

O gök kralları ne sünepe, ne sarsak

Seriverir koca kanatlarını yere,

Yanlarında sürünen kürekler gibi, ak.

O kanatlı yolcu ne miskin, ne sümsüktür!

Ne çirkin, ne gülünçtür o güzel kuş şimdi!

Topallar kimi, uçan sakata öykünür,

Bir pipoyla gagasını dürtükler kimi!

O bulutlar prensine benzer Ozan da,

Fırtınayla senlibenli, yaylara gülen;

Yere sürülmüştür yuhalar arasında,

Yürüyemez devce kanatları yüzünden.

CHARLES BAUDELAİRE