Denizin yüzünde geceleyin, 

Karanlıkları işleyen renkleri görmek senden. 

Senden, bazı kelimelerin farkedilmemiş güzelliğini anlamak, 

Unutulmuş yaşamaya başlayıvermek birden. 

Sana geliyorum, doğru sana, 

Susmamak için. 

Çünkü sensin dinleyince dinleyen, 

Bakınca bakan görünce gören. 

Sevmesini iyi bilirim, düşünmeyi öğrendim. 

Duydum nedir can vermeden ölmek. 

Artık bütün kapıları açıp kapayabilirim. 

Sen anlarsın bunlar ne demek. 

Sana geliyorum, yalnız sana, 

Yalansız, gizlisiz. 

Olduğu gibi anlatacağım ne varsa, 

Bil, bilsinler, biliniz. 

Sen, 

Vurunca vuran, gülünce gülensin. 

Sesin, yüzün, ellerin yüzde-yüz senin. 

Sen ölmeyensin.

Özdemir Asaf

Denizin Baladı

gözlerin en bakışında 

bir en deniz, 

ve denizin en gözünde 

bir bakış, o sensin deniz.. 

o bakışa ben baktım

deniz bakışındaydı 

bakışındaydı gözleri, 

gözlerindeydi deniz...

Özdemir Asaf

Rüzgar

Rüzgar yelkensiz de olsa yine  rüzgardır,

ama rüzgarsız yelken bir bez parçasıdır.

Özdemir Asaf

TOMURCUK

Her tomurcuk bir çiçeğin uykusuna,
Her çiçek bir yemişin kuşkusuna,
Her yemiş bir böceğin korkusuna,
Uykusuzca, kuşkusuzca, korkusuzca yürür ...

Özdemir ASAF

ÇÜNKÜ DUDAKLARINDAN.....

Bir kadının alnı dudaklarından daha değerlidir.
Çünkü dudaklarından dökülecek olan 
''SENİ SEVİYORUM'' sözü,
Önceden alnına yazılmıştır..

ÖZDEMİR ASAF

Kİ

Yanılmıyorsam, saygılarla yalnızdım..

Saygılar duymasaydım, yanılmazdım..

Yaslanacak anılarım olsaydı,

Söyleye-söyleye, böyle saklamazdım.

ÖZDEMİR ASAF

YER

Bir yerde o varsa,

Onda da bir yer vardır.

Yer nerede ya da ne kadarsa;

O yoksa, yok kadardır.

Ama bir de o varsa,

Yer hem hep kadar, hem her kadardır.

ÖZDEMİR ASAF

GÜLÜNÇ OLAN

Beni güldüremeyen

Acıklı değil gülünçtür

Ağlayışların çok çoğu

Düşündürücü değil

Gülünçtür

Acıklı

Düşündürür güldürür

Güldürür düşündürür

Solmuş bir gül örneğin

Sabahları bir düğün

Akşamları ölümdür

Karmaşık ellerimdeki çiçek

Sabahki akşamki o gerçek

Gülümdür

Bulgularım yere düşünce

Sözcüklerim üşüyünce

Ölüyümdür

ÖZDEMİR ASAF

BAKİ

Kendi bahçesinde dal olamayanın biri

Girmiş bahçeme ağaçlık taslıyor.

ÖZDEMİR ASAF

ESKİ ÖYKÜ

Umut bir öykü adı, başında önde gider,

Bir ayrım olur sonra, yarası dünde gider.

Bölüşür yaşanmışlar yaşanmakta olanı,

Anılarla umutlar barışık yönde gider.

Bir gün, bir an, bir yerde bir dönemeç belirir,

Dengesini yitirir gecelerle gündüzler.

Yalanlara dönüşür korkular için-için,

Sıcaklığını keser duygular, düşünceler.

Tükenen sevilerin alışkanlıklarında,

Gittikçe donuklaşan ışıklar yanıp söner.

Karanlığı emzirir yığın-yığın gölgeler,

Can ateşi soluk göz-bebeklerine tüner.

Bir süre kanat çarpar artık yorulmuş bir kuş,

İnişinin kararan havalarından düşer.

ÖZDEMİR ASAF

YAKIN

Bir ışık düşerse üstüne basma.

Daha yakınlaşır, korkarsın.

Bir leke silmeye gör

Leke kalır, sen çıkarsın.

Bir gölge, nereye gider.

Gözlerince gider, bakarsın.

Bakarsın girer gözlerinden.

Leke onun peşinden, bakarsın.

Bir ışık düşerse üstüne basma,

Gözlerine basarsın.

ÖZDEMİR ASAF

HERNEYSE

İLHAN İREM..HERNEYSE

Türkiye’de istanbul ne ise 
istanbul’da gece ne ise 

gecede yürümek ne ise, 

yürürken düşünmek ne ise, 

seni unutamamacasına düşünmek ne ise, 

unutamamanın anlamı ne ise, 

seni sevmek ne ise, 

saklayayımmı yok söyleyeyim derken 

birden aşka düşmek ne ise. 

herneyse...

ÖZDEMİR ASAF

Deepnote: Yağmur yağıyor  üstelik........... herneyse.....

UMUT YAPRAKLARI

Öyle bir ilkyaz ol ki korkut yaprakları

Öyle bir son yaz ol ki tut yaprakları

Sararıp dökülürken güz rüzgarında

Ardında savrulsunlar, unut yaprakları

Sevinçlerinde onlar vardı, hüzünlerinde onlar

Seninle yeşerdiler, seninle soldular...

Olsunlar senden sonra da umut yaprakları

ÖZDEMİR ASAF

UYUMAK

Uyku adı altında beni yoklamaz ölüm,

Neleri yaşadımsa uyanıklıkta gördüm.

Uyurken geçenlerin sormadım adlarını,

Kaçı kaça böldümse yaşanırlıkta böldüm..

Uyku adı altında beni yoklarsa ölüm.

Ki ben tüm uykuları hep uyanıkken gördüm..

Neden mi ben kendimin sorardım adlarını?

Anlasınlar diyedir, ben nasıl, nerde öldüm.

ÖZDEMİR ASAF

ONARMAK ZORDUR

Şarkılar değil de
Hep kulaklar bitiyor,
Onarmak zordur.
Bir yürek üşümüş
Kapamış kapılarını,
Onarmak zordur.
Bir şey yitirilmiş
Hiç eskimeyecektir,
Onarmak zordur.
İnsanin içine düşen korku
Özgürlüğünden olmuştur,
Onarmak zordur
Ölümü düşünmek yenilmek,
Sevmek ölümü yenmektir,
Onarmak zordur

ÖZDEMİR ASAF

KELİMELER

Yarıda kalmış aşklarının hesapları içinde

Denizlere açıldı içimizden biri

Niçin gittiğini söylemeden.

Doyulmamış arzularla doluydu yelkenleri.

Yıpranmış kelimelerin verdiği güvenden.

Bulacak sanıyordu yenilikleri.

Her an bir yeni su vardı,

Her yeni suda bir yeni an.

Deniz, dalgalarıyla gösteriyordu dışından

Yaşananla düşünülenler arasındaki farkı.

Bitmiyordu köpüklerle renkler

Bir başka damlada, bir başka ışıkta başlamadan.

Gözlerinin önünde bir oyun, ardında bir oyun.

Dışında ne varsa yeni, ne varsa gerçek.

Yeni manzaralarla gelen yeni duygular

Hani, eski kelimelerle olmasa

İnsanın ömrünce devam edecek.

Gözlerinin önünde bir oyun, ardında bir oyun.

Anladı,ölmekle yaşamanın birleştiği noktada

Yeni rüzgarlarla esen yeni korkulara

Yeniliklerini bağışlamayan kelimelerin

Nasıl düşman sığınaklar halinde direndiğini.

Anladı, bütün olmuşlarla olanların

Ve bütün olacakların

O kelimelerin içinde

Kendisine varmadan eskidiğini.

ÖZDEMİR ASAF

ÇAĞIRIM

Biri olsa biri gelse

İlim-ilim diri gelse,

Sözün-sözün eri gelse

Dimdik, yalın dursa ya.

Gözüm-gözüm akılardan,

Duyum-duyum takılardan,

Uzak, yakın yakılardan

Duru-duru baksa ya.

Soğuk olsa, dese ısıt,

Karanlıksa, dese işit,

Buram-buram dese ışıt,

İçin-için varsa ya.

Birim-birim yanaş olsa,

Dirim-dirim söyleş olsa,

Adım-adım yaklaş olsa,

Can-can, kan-kan baksa ya.

Sular gibi paklayarak

Kuşlar gibi şaklayarak,

Adım dese, çoklayarak,

Güneş-güneş yaksa ya.

Özüm-özüm gözü göze,

Süzüm-süzüm sözü aza,

Düğüm-düğüm bizi bize,

Birden tüme katsa ya.

ÖZDEMİR ASAF

YALNIZIN DURUMLARI

I

Her şeyi süpürebilirsin;

Sonbaharı süpüremezsin.

Sen herşeyi süpürebilirsin;

Sonbaharı süpüremezsin.

Yalnızsa,

Sürekli bir sonbaharı

Süpürür hep..

Düşünemezsin

II

Yanar

Sobasında

Yalnız’ın

Üşüyen

Bakışları.

Lâmbasında

Karanlığa dönük

Bir ışık

Titrer

Sönük-sönük.

Penceresi

Dışına kapanmıştır,

Kapısı

İçine örtük.

III

Yalnız

Bin yıl yaşar

Kendini

Bir an’da

IV

Yalnız’ın

Nesi var, nesi yoksa

Tümü birdenbire’dir.

V

Yalnız

Bir ordudur

Kendi çölünde..

Sonsuz savaşlarında

Hep yener

Kendi ordusunu.

VI

Yalnız’ın

Sakladığı bir şey vardır;

Boyuna yerini değiştirir,

Boyuna onu arar..

Biri bulsa diye.

VII

Yalnız

Hem bilgesi,

Hem delisidir

Kendi dünyasının.

Ayrıca;

Hem efendisi,

Hem kölesidir

Kendisinin.

Tadını çıkaramaz

Görece’siz dünyasında

Hiçbirisinin.

VIII

Yalnız

Sürekli dinleyendir

Söylenmemiş bir sözü.

IX

Sözünde durması

Yalnız’ın yalancılığıdır

Kendisine..

Hep yüzüne vurur utancı..

O yüzden

Gözlerini kaçırır

Gözlerinden.

X

Yalnız’ın odasında

İkinci bir yalnızlıktır

Ayna.

XI

Yalnız

Hep uyanır

İkinci uykusuna.

XII

Yalnız

Kendi ben’inin

Sen’idir.

XIII

Bir sözde saklanmış bir yalanı

Bir gözde okunduğundan

Bakmaz kendi gözlerine bile.

XIV

Her susadığında

O

Kendi çölündedir.

XV

Kendi öyküsünü

Ne anlatabilen,

Ne de dinleyebilen.

Kendi türküsünü

Ne yazabilen,

Ne söyleyebilen.

XVI

Bir zamanlar güldüğünü

Anımsar

da..

Yoğurur hüzün’ün çamurunu

Avuçlarında.

XVII

Yalnız

Aranan tek gördü tanığıdır

Yargılanmasında

Kendi davaasının..

Her duruşması ertelenir

Kavgasının.

XVIII

Yalnız

Hem kaptanı

Hem de tek yolcusudur

Batmakta olan gemisinin..

Onun için

Ne sonuncu ayrılabilir

Gemisinden,

Ne de ilkin.

XIX

Yalnız’ın adı okunduğunda

Okulda ya da yaşamda..

Kimse

“Burada”

deyemez..

Ama

Yok da..

XX

Uykunun duvarında başladı..

Önceleri bir toz gölgesi sanki;

Sonra bir yumak yün gibi.

Ama şimdi iyice görüyor

Örümceğin ağını

Gün gibi.

XXI

Yalnız

Duymuş olduğunun sağırı,

Görmüş olduğunun körü

Dür..

Ölür ölür öldürür,

Öldürür öldürür ölür.

Duyduklarını unutur,

Duyacaklarını düşünür.

XXII

Yalnız’ın adına

Hİç kimse konuşamaz..

O

Kendi kendisinin

Sanığıdır.

XXIII

Yalnız

Önceden sezer

Sonra olacakları..

Paylaşacak biri vardır;

Anlatır anlatır ona

Olanları, olmayacakları.

XXIV

Her leke

Kendisiyle çıkar.

ÖZDEMİR ASAF