Can geldi,bedene girdi...Beden gitmedi cana,gidemezdi...Yay gidemez ki okun uçup gittiği yere!
Hantal bedenden uçabilsin diye hafifleşrikçe,hafifleşti can,bir tüy kadar hafifleşti ve vakit tamam olunca durmadı,sıçrayıp gitti...Bedense uzanıverdi toprağa boydan boya.
Balçıktan yapılmış evde,ev sahipliğini hep can yaptı...Ne ki çok sevdi evi beden,öyle çok sevdi...Ev sahibiyle beraber çıkıp gidemeyecek denli çok sevdi...
Hiç umulmayacak kadar yalnız kaldı koca dünyada beden,kalabalık dünyada hiç umulmayacak kadar onu bırakıp bir başına,gitti en sevdikleri bile...Oysa şüphenin bile giremediği yere ulaştı can, dünyayı boşverdi de...
Her şeyin sonu ayrılıktı... Cihan cihan olalı ayrılıktı sonu her şeyin...Dünyaya gelip gitmeyen kişiyi kim gördü;kim gördü ya dünyaya kazık çakanı!..
Ansızın gelip çatar da ölüm,sıkınca boğazını apışıp kalır ya insan. O gün,''Bir haberci niye gelmedi?'' dersin; ''Birisi bana öleceğimi niye söylemedi?!..''Ama artık çok geç!..
MEVLANA CELALEDDİN RUMİ
Çev:İskender PALA
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder