DENİZ VE MARTI

Seni düşündüğüm zaman şefkat ve gönül pencerem ardına kadar açılıyor, hesapsız ve kitapsız bir sevgiyle saçlarına dokunasım, saatlerce yüzüne bakasım geliyor. Seni düşündüğüm zaman, düşünmenin ve sana yazmanın onurunu duyuyorum ta içimde. Senin dışında kimsenin olamayacak kadar özlüyorum seni. Seni özlediğim zaman şiir bana teselli olmuyor, hemen yanında olmak istiyor ama ne yazık ki can çekişen bir hevesle birlikte sana doğru koşamamanın o derin trajedisi bırakmıyor peşimi. Seni özlediğim zaman şuramda dinmeyen bir ağrı canımı yakıyor. Senin olmadığın yerde durmadan üşümenin acısını bilir misin bilmem ama seni sevdiğim zaman anadan doğma bir sevinç akıyor parmaklarımdan. Seni sevdiğim zaman kalbimin içinden binlerce masum masallar akıyor. Seni düşündüğüm zaman bir kuğunun boynuna şiir yazasım geliyor, bir göl oluyorum, orada yalnızca sen yüzesin diye bir nilüfer çiçeği oluyorum. Sana sürgün yaşamak ne acı bir şey. Yanında olsaydım sevincin yurduna taşınırdık birlikte. Seni düşündüğüm zaman bir vapurun güvertesi geliyor aklıma ve yanı başımda benimle birlikte üşüyen bir martıyla yarenlik ediyorum. Birlikte simit yiyor, çay içiyoruz. Seni özlediğim zaman vapur olmak, sana gitmek geliyor da içimden birden kendi adasına mıhlanmış bir iskele gibi acıyor canım. O iskele bir iskelet oluyor birden! Seni özlediğim zaman şurama park eden yaşama sevinci hep orda dursun istiyorum. Seni özlediğim zaman özlemenin sonu olmadığını anlıyor, daha çok özlüyorum seni. Seni sevdiğim zaman yirmi dört saat yalnızca sana açık olan yaşsız kalbime şükrediyorum ve kalbim daha çok yaşasın diye ısrarla sadece sana çalışkan gönlümü diri tutmaya çalışıyorum.

ENGİN TURGUT