Bir gün genç bir adam, kasabanın ortasında tüm vadideki en güzel kalbin kendisine ait olduğunu iddia ediyordu. Büyük bir kalabalık toplandı ve hepsi adamın kalbine hayran oldular çünkü mükemmeldi. Üzerinde hiç bir iz veya küsur yoktu.
Evet, hepsi kanaat getirdiler ki, genç adamın kalbi gördükleri en güzel kalpti. Genç adam çok gururlu bir şekilde kalbiyle ilgili daha da bir abartarak konuşmaya devam etti.
Birden yaşlı bir adam kalabalığın önünde belirdi ve söyle dedi:
'Neden kalbin benimki kadar bile güzel değil?'
Kalabalık ve genç adam yaşlı adamın kalbine baktılar. Güçlü bir şekilde atıyordu ama yara bere izleriyle doluydu. Bazı yerlerinde eksik parçalar vardı ve yerlerine tam da uymayan başka parçalar konmuştu. Aslında bazı yerlerde tüm parçanın eksik olduğu derin oyuklar vardı.
İnsanlar şaşırmıştı. Nasıl bu yaşlı adam kalbinin daha güzel olduğunu söyleyebilir diye düşündüler. Genç adam yaşlı adamın kalbine baktı ve durumunu görüp güldü.
'Herhalde dalga geçiyorsun!' dedi. 'Kalbini benimkiyle bir kıyasla, benimki mükemmel ve seninki yara bere izleri, kopmuş parçalarla mahvolmuş.'
'Evet' dedi yaşlı adam. 'Seninki mükemmel görünüyor ama kendiminkini asla seninkiyle değiştirmezdim. Her iz sevgimi verdiğim bir kişiyi temsil ediyor. Kalbimden bir parça kopardım ve onlara verdim ve çoğunlukla onlar da bana kalplerinden bir parça verdiler ve bu parça bende eksilen parçanın yerine girdi. Parçalar birbiriyle aynı olmadıklarından bazı kenarlar tam oturmadı ki, bundan çok memnunum çünkü bana paylaştığımız sevgiyi hatırlatıyorlar. Bazan kalbimden parçalar verdim ve verdiğim kişi kendi kalbinden bir parça geriye vermedi. Bunlar da bana bu kişiler için duyduğum sevgiyi hatırlatıyorlar ve umuyorum ki bir gün, kalbimde bekleyen boşluğu kendi kalplerinden bir parça ile dolduracaklar.'
'Dolayısı ile gerçek güzellik nedir, görebiliyor musun?'
Genç adam yanaklarından süzülen yaşlarla ayağa kalktı. Yaşlı adama doğru gitti, kendi genç ve güzel kalbine uzandı, bir parça kopardı. Bu parçayı titreyen elleriyle yaşlı adama sundu. Yaşlı adam parçayı kabul etti, onu aldı ve kalbine yerleştirdi. Daha sonra kendi izler taşıyan yaralı kalbinden bir parça kopardı ve genç adamın kalbine yerleştirdi. Parça kalbe uydu ama mükemmel değil. Genç adam kendi kalbine baktı, artık mükemmel değildi ama her zamankinden daha güzeldi, çünkü yaşlı adamın kalbinden sevgi onun kalbine akmıştı.
Sarıldılar ve birlikte yürümeye başladılar.
Kaynak: yazarı bilinmiyor
Çeviren:Lale KÜLAHLI
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder