ÖNCE ELLERİN

Önce ellerini gördüm; nasıl aydınlıktı öyle

Yıllardan bir yıl, vakitlerden bir akşam

Kovdu çevremden bütün kötülükleri

Önce ellerin

Önce ellerini gördüm, tuttum, bırakmam

Bilmezdim eskiden ben bu şafakları

Öğrendim nasıl da güzelmiş yeryüzü

Bir mutluluk yayılır avuçlarından

Önce ellerin

Benim dinlediğim ellerinin türküsü

Yağmur mu yağan öyleyse dinle

Islandım, üşüdüm senden uzakta, beni bırakma

Tut ki sensizlik bir ölüm başka türlü

Önce ellerin

Önce ellerin geliyor aklıma

Bir büyük resim çiziyorum gökyüzüne, seyret

Şu bulut ellerin işte, mutlu, serin, beyaz

Ne güç bu rengi bulmak, bu rengi vermek sana

Önce ellerin

Ellerin bir duygudur anlatılmaz

Gün olur hüzünlü bir musikidir duyduğum

Ellerinde keman telleri, piyano tuşları

Öyle bir yaşamaksın ki hiç yaşamamak

Önce ellerin

Önce ellerin sonra bu gözyaşları

Dupduru yeraltı nehirleri gibi

Öyle aydınlık gülüşün kadar

Her şey bir gün çekilir, biter ve ölür

Önce ellerin

Ve yokluğumuzda sonra ellerin yaşar

Ellerin anlatır sabahın olduğunu

Ellerin yoksa bil ki gece ve karanlık

Mevsimler onlarla değişiyor görüyor musun?

Önce ellerin

Anlasana ellerindeyim artık.

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN