UZAKLARIN ÖZLEMİ

Bulutlarla süzül denizlerde yıkan
Kopar ufuklarda yağmurlardan sonra açan
O görülmemiş çiçeği ellerinle
Rüzgar ol dağlara doğru yaslan

Özlemin seni yanıltmayacak
Sen uzak sevdaların yolcususun
Bırak boşluklara yavaşça kendini
Ne aynalara sığın ne kapı arkalarına

Gez dolaş uzayları
Işıklarla kamaşsın gözlerin
Bulutlar sıcak sıcak sarsın seni
Su kuşlarının uçtuğu yerden bak kocaman dünyaya

Onlar ki delisidir maviliğin
Her sezgilerinde ölümsüzlük vardır
Seni çılgına çevirir
O acayip kuşların güzelliği

AFŞAR TİMUÇİN

DENİZİN BEKLEDİĞİ

Seni sevmek mor denizlerdi biraz

Ne kadar gidilse bir o kadar bitmeyen

Umutlar ve yıkılmalar ardında direnilen

Seni sevmek mevsimler içinde en güzel yaz

Seni sevmek yaşamın aşılmaz büyüklüğü

Seni sevmek kan dolu yüzyılları korkutan

Ve sığınıp ılık kıyı kentlerinde biraz akşam

Seni sevmek çocukların düşlerinde gördüğü

Varılırdı daha saydam günlere isteseler

İsteseler yalnızlık giremezdi evlere

Seni sevmek bir kırlangıç olacak bekleseler

Ve uçacak durmadan adasız denizlere

Kim bulacak cam kırığı gözlerinde sevgimi

Sonra yalnız kalmak gibi yoksulca uğuldayan

Bütün okyanusların baş eğdiği tek kaptan

Sana verdim geç diye bütün denizlerimi

AFŞAR TİMUÇİN

DERİNLEŞEN AKŞAMDA

Bir sigara yaktım durup düşündüm

Neyim var neyim yok döküverdim önüme

Yeniden gözden geçirdim kendimi

Kendime yabancı düştüm gene

Nasıl da sert davranmıştım kendime

Şimdi daha iyi anlıyorum

Ben sokakların kural bilmez çocuğu

Bir başkası olabilir miydim hiç

Kendi yerime

Biraz da anılarla oyalansam

Yaşanmış ve bitirilmiş olanı

Nedense bir türlü sevemiyorum

Yeniden yaşamayı düşünmüyorum

En güzel sevinçlerimi bile

Her zaman kendime dar geliyorum

Ne zaman derinlerime dönsem

Yeni bir sayfa açılıyor önüme

Ne zaman yeni bir şeyleri özlesem

Neden bilmem

Kaskatı bir karanlık yerleşiyor içime

AFŞAR TİMUÇİN

ÖZGÜRLÜK

Kuşlar özgürlüğü kanatlarıyla yazarlar

Göklerin serin mavisine

Özgürlük biraz benzer

Güllerin çocuk yüzlü durgun güzelliğine

Özgürlük biraz benzer

Denizlerin ufuklarda başlayan bitmezliğine

Beyazlara çizilen yorgunluk

Silinir martıların korku veren sesinde

Ne varsa göklerde var

Ovalardan ufuklara kadar

Ne varsa gözlerinde

AFŞAR TİMUÇİN

AKŞAMDA ÇOCUK SEZGİLERİ.

İyileşmez çocukluğum yüzündendir

Bu dalgalar arasında gidip gelişim

Bilge ve güngörmüş martılarla

Benim işim sevinç, aşk bana göre

Hele gün başladı mı sancılanmaya

Başıma gelenlerin hemen hepsi

İyileşmez çocukluğum yüzündendir

İyileşmez çocukluğum yüzündendir

Ölü resimleri gibi solgun yüzler karşısında

Duyarsız kalışım, hatta inatla susuşum

Boş tutkuların, anlamsız korkuların

Kirli yağmur suları gibi biriktiği

Akşamlardan güle oynaya geçişim

İyileşmez çocukluğum yüzündendir

İyileşmez çocukluğum yüzündendir

Dağların ve denizlerin durmadan devinişi

Beni çağırması bütün uzakların

Birdenbire rüzgârlarla uzaylara açılışım

Herşeyimin birden maviye kesmesi

İyileşmez çocukluğum yüzündendir

AFŞAR TİMUÇİN

BEN KİMİM

Ben kimim yaramaz bir çocuk

Sessizliğiyle kendine gizlenen

Bugün bile simyacılar iyi kötü

Bir şeyler bulup çıkarmak isterken

Ben kimim zamanın kıyısında direnen

Uçaklar uzaklara kanat vururken

Ben kimim kırılıp kalmış

Eski bir tekne gibi

Ben kimim çocuk düşlerinden

Anlaşılmaz ülkülere uzanmış

Ben kimim bilemiyorum

Açlığıyla olmadık sevgilerin

Bir küçücük bakışta oyalanan

Ben kimim olur olmaz zamanlarda

Kendine ve her şeye ağlayan

AFŞAR TİMUÇİN