Gül ile Gönlüm

Aşkın dergâhında kaynadım, taştım; 

Beni bir deryâya saldı bu gönlüm!.. 

Âlem-i ervâhta bir sırra düştüm; 

Ahdine vefâyı bildi bu gönlüm!.. 

Derdime tanıktır doğan, batan gün; 

Ömrüme damladı, gül renkli hüzün!.. 

Hızır'dan, Musa'ya bir ilm-i ledün; 

Kandıkça can buldu, doldu bu gönlüm!.. 

Bahtıma ışık mı, bu levh-ü kalem?.. 

Bir sonsuz huzur mu bunca dert, elem?.. 

Şu küçük tohumda, binlerce âlem; 

İbretten, ibretler aldı bu gönlüm!.. 

Mesih nefesinde göze nûr doldu; 

Süleyman, aşk ile gökleri buldu!.. 

Ateş, güle döndü gülistân oldu!.. 

Gül ile boyandı, oldu bu gönlüm!.. 

Yükümde, sonsuza yüklü günüm var; 

Umudum, çilede nazlı bir bahar!.. 

Beni böyle sardı bu ince efkâr; 

Bir özge menzile, daldı bu gönlüm!.. 

Acıya ‘can' dedim, aşka dayandım; 

Secdede tutuştum, duâda yandım!.. 

Ashâb-ı Kehf gibi tevhîde kandım; 

Zamanın elinde kaldı bu gönlüm!..

Rıfat ILGAZ