Ateş bir gün suyu görmüş yüce dağların ardında
Sevdalanmış onun deli dalgalarına….
Hırçın hırçın kayalara vuruşuna,
Hayatıma anlam veren mucizem ol…
Su dayanamamış ateşin gözlerindeki sıcaklığa
Sarılmış ateşle su birbirlerine
Zamanla su, buhar olmaya,
Ateş, kül olmaya başlamış.
Ya kendisi yok olacakmış, ya aşkı…
Baştan alınlarına yazılmış olan kaderi de
Alıp gitmiş uzak diyarlara su…
Ateş kızmış, ateş yakmış ormanları…
Aramış suyu diyarlar boyu,
Günler boyu, geceler boyu
Bir gün gelmiş, suya varmış yolu
Bakmış o duru gözlerine suyun,
Biraz kırgın, biraz hırçın.
Aşkın bazen gitmek olduğunu,
Ama gitmenin yitirmek olmadığını…
Ateş durmuş, susmuş, sönmüş aşkıyla.
İşte o zamandan beridir ki:
Ateş sudan, su ateşten kaçar olmuş…
Ateşin yüreğini sadece su,
Suyun yüreğini sadece ateş alır olmuş…
2 yorum:
Tam ruh halime denk düşen bişey paylaşmışsın deep ..Teşekkür ederim , nasılda bizi öykülendiriyor bu anlatı :((
Sevgili siborikasit ,okurken içinde birşeyler bulanlardan olmak ne güzel değilmi?. Öyle yerlere dokunuyorki, sözler derin bir suskunluğa bürünüyor,olanca AŞK'.Bende teşekkür ederim,ortak bir noktada tekrar buluştuk,asma neolur yüzünü en zor anda bile,bir ışık vardır hep,acısada,sızlasada AŞK'a şifa hep AŞKdandır unutma.
Sevgilerimle...
Yorum Gönder